Czy w całym waszym długoletnim, pełnym niesamowitych przygód życiu usłyszeliście kiedyś na Wasze ,,Anka wyglądasz w tej sukience lepiej niż ta modelka z okładki Vogue" odpowiedź: ,,Masz racje, faktycznie. Ale ze mnie petarda, już widzę tych śliniących się na mój widok mężczyzn..."?

Ja nigdy, choć szczere słowa uznania na temat wyglądu drugiej osoby wyrażałam wielokrotnie. Jednak zazwyczaj odpowiadano mi: ,,E tam, gdzie ty masz oczy, całkiem przeciętnie i bez szału".

Gratulujesz komuś awansu twierdząc, że zdecydowanie na niego zapracował, ponieważ przez ostatnie trzy lata na krześle w gabinecie spędzał więcej nocy niż w swoim łóżku z jesiennego katalogu Ikei? Druga osoba kwituje Twoje pochlebstwa słowami: ,,Dziękuję, ale nie mam pojęcia dlaczego wybrali akurat mnie... było tylu lepszych kandydatów".

Dlaczego nie potrafimy powiedzieć:

Tak, wyglądam rewelacyjnie. 

Tak, zasłużyłem na to. 

Tak, jestem w tym naprawdę dobry? 

Prawdą jest, że choć lubimy słuchać komplementów, wstydzimy się do tego przyznać. Co dopiero przyznać komuś rację, co do jego słów! Toż to nie wypada, głupio tak mówić pochlebstwa o sobie... Boimy się, że zostaniemy uznani za osoby o uosobieniu narcystycznym i zapatrzeni wyłącznie w siebie o wydumanym ego. Dlatego też umniejszamy swoje osiągnięcia i zamiast się nimi szczycić i wznosić dzięki temu do góry, stoimy w cieniu innych.

Często zapominamy, że istnieje bowiem różnica pomiędzy byciem zarozumiałym, a byciem pewnym siebie. Obawiamy się, że zostaniemy źle zinterpretowani. Całkiem jednak niepotrzebnie. Bycie nadskromnym wcale nie spowoduje, że lepiej wypadniemy, a wręcz przeciwnie. Druga osoba po wysłuchaniu Twoich narzekań odnośnie swojej osoby sama przestanie postrzegać nas jako człowieka sukcesu.

Problemu jednak nie rozwiążemy sami. Spróbujmy bowiem na dobre słowa odpowiadać: ,,Przyznaje Ci rację". Haha już widzę te zdumione miny naszych rozmówców! Usłyszymy zapewne ni to w żartach ni serio, że ,,Aleś Ty skromny..." i pobłażliwy uśmieszek. Sami nie potrafimy przyjąć do świadomości naszych dokonań, ale to inni także mają z tym problem.

Często Ci, którzy mówią iż, wcale nie potrzebują wznoszenia im pomników, ponieważ zawsze zwycięży prawdziwa jakość niezależnie czy będzie rozpowszechniana czy nie często tracą. Dzieje się tak, ponieważ prawdą jest, że w dzisiejszych czasach, aby osiągnąć sukces nie można być anonimowym, a zauważalnym. 

Przytakiwanie na komplementy zamiast być pięknym i motywującym zjawiskiem w relacjach międzyludzkich - stanowi tabu. Uciekamy przed tym jak tylko możemy, wzbraniamy się rękoma i nogami niczym przed akwizytorami oferującymi nam zestaw mioteł w siedmiu kolorach za jedyne dziewięćset dziewięćdziesiąt dziewięć złotych i dziewięćdziesiąt dziewięć groszy.
Nie jest to proste - sama odczuwam dyskomfort słysząc pochlebstwa innych i ciężko jest mi poza ,,dziękuję" odpowiedzieć ,,zgadzam się z Twoimi słowami" nawet jeżeli rzeczywiście tak uważam. Zawsze w głowie pojawia się myśl... czy wypada?
W efekcie to co mogłoby nas budować czyli pozytywne słowa innych, poprzez ich zaprzeczenie odmawiamy im mocy. W konsekwencji nie są w stanie spowodować tego co miały na celu. Nie dają nam poczuć uznania kierowanego w naszą stronę.

Dlatego warto znać poczucie własnej wartości i być świadomym swych dokonań, a co więcej korzystać z nich! Ciężko jest wyjść przed szereg i wystawić się na widok wszystkich, czujemy się bezbronni, wręcz nadzy czując ich łapczywy wzrok. Jednak jest to niezbędne, by osiągnąć więcej niż cała reszta stających w rządku razem z nami ramie w ramie.

Czasami lepiej na moment wyłączyć skromność zwykle fałszywą za to torpedującą nasze osiągnięcia, ponieważ boimy się przyznać przed innymi, a przede wszystkim... przed sobą ile jesteśmy warci.

Bądźmy zatem ambitni zachowując we wszystkim umiar i pokorę. Pamiętajmy, że skrajność nigdy nie jest dobra, zarówno wywyższanie siebie jak i umniejszanie nie wyniesie nas ponad przeciętność.

Za to równowaga i bycie świadomym co do własnego ja, przy zachowaniu zdrowego podejścia pozwoli rzeczywiście zaistnieć i osiągnąć założone cele.

Tak, naprawdę dobrze wyglądasz w tej sukience i przyznaj to wreszcie przed sobą! 

Czy i Wam ciężko jest przyznać rację drugiej osobie

 wyrażającej komplementy na Wasz temat? 

Rzeczywiście się z nią nie zgadzacie...

 czy przemawia przez Was fałszywa skromność? ;-)

Jeżeli pracujecie z dziećmi o niekończącej się energii, które właściwie przejmują władze na lekcji biegając i krzycząc miedzy ławkami bawiąc się w Indian i próbując rozpalić ognisko na środku sali. Co gorsza z gimnazjalistami przechodzącymi okres buntu, którzy uważają, że pomimo, iż to Ty masz stosowny dyplom, który z dumą wisi nad Twym łóżkiem i którym najchętniej wytapetowałbyś cały swój pokój oraz mgr. przed nazwiskiem to oni powinni uczyć Ciebie nie na odwrót.  Jeżeli w związku z tym uważacie, że ciężko jest być nauczycielem...

Możliwe też iż Wasi rodzice krzywdzą Was okrutnie zmuszając do arcytrudnych prac cięższych niż robota w kopalni takich jak wyrzucenie śmieci za które powinniście dostawać solidne wynagrodzenie, a nie robić za darmochę - zdecydowanie podchodzi to pod paragraf i powinniście zgłosić to do Państwowej Inspekcji Pracy. Oczywiście pracę zlecają akurat kiedy Ty zdobyłeś właśnie nowy poziom w strzelance i dlatego sądzicie, że ciężko jest być dzieckiem...

Mylicie się! W dzisiejszych czasach najtrudniej jest być...

kobietą. 

Zwłaszcza kobietą swojego partnera. 

Dziś bowiem nie możesz być sobą, prawdziwą sobą, a w życiu! Za to musisz wpisywać się pewien z góry ustalony wzór, a im lepiej wejdziesz w schemat i odegrasz rolę tym większe szanse, że wybranek Twego serca nawet i po pięćdziesięciu latach kiedy okaże się, że Twoje kremy przeciwzmarszczkowe na które tyle wydałaś na nic się zdały będzie nadal kochał wyłącznie w  Ciebie. Mało tego! Będzie robił maślane oczy jak ja kiedy widzę, nową kolekcje torebek w centrum handlowym. Mężczyźni kochają tylko zołzy, a wszystkie miłe, posiadające kompleksy dziewczęta nie mają szansy na znalezienie partnera choćby przeszukały świat wzdłuż i wszerz i skazane są na samotność, a nie przepraszam - życie w ogromnym domu z kilkunastoma kotami przygarniętymi z ulicy.

Dlatego też  bądź idealna, zawsze i wszędzie, nie pozwalaj sobie na słabości! Przecież taką jaką będziesz się prezentować taką będzie widział Cię ukochany. Zatem pamiętaj, Ty NIE MOŻESZ mieć niedoskonałości. Żadnych, absolutnie. Cellulitis i zmarszczki? Nie wiesz nawet co oznaczają te pojęcia, pierwsze słyszysz. To jakieś hasła do krzyżówki? Co najważniejsze pamiętaj, żeby nigdy nie wymsknęło Ci się podczas porannej toalety, że znów wyskoczyło Ci coś na twarzy. Przed swym ukochanym musisz być zawsze niczym bez skazy. Wszystkie toniki i żele przeciwko wągrom trzymaj w ukryciu w miejscu gdzie nigdy nie zagląda  to znaczy tam gdzie trzymasz żelazko lub proszek do prania. 

Najlepiej również również wstawaj skoro świt kiedy słońce dopiero leniwie wstępuje na horyzont i wykonuj pełny make-up, najlepiej wieczorowy, aby nie daj Boże zobaczył Twoje prawdziwe oblicze bez makijażu. To mogłoby doprowadzić do małej arytmii serca i wyprowadzki na Biegun Północny bądź porównaniem Cię do głównej postaci z horroru ,,Klątwa".

Chodzenie w wysokich obcasach przez cały dzień po domu, aby wyglądać atrakcyjniej też nie zaszkodzi. Tak robią przecież w każdym serialu i pełnometrażowym filmie. Serio, widzieliście kiedyś aktorkę W KAPCIACH? Dres więc ubieraj tylko gdy go nie ma, a pod nim noś zawsze seksowną i obcisłą sukienkę na wypadek gdyby wrócił do domu wcześniej.

Nie możesz także okazywać słabości. Kierownik dał Ci burę za źle przygotowane rozliczenie przez co trzy godziny płakałaś w łazience? Przed powrotem do domu jednak wycierasz rozmazany makijaż i wykonujesz go od nowa - oczywiście idealnie, aby nie dojrzał na Twej twarzy śladu łez. Ty przecież nigdy nie odnosisz porażek, jesteś pewna siebie, a to że jeszcze przed chwilą żaliłaś się taksówkarzowi, że szef to baran, jesteś taaaaka beznadziejna i się do niczego nie nadajesz to tajemnica pomiędzy Wami (pewnie dlatego policzył Ci tyle za kurs!). Komuś wyżalić się musiałaś, a że partnerowi nie możesz to musiał Ci wystarczyć biedny, niczemu winien kierowca. Przecież nie możesz przyznać się do porażki. Jesteś pewną siebie kobieta sukcesu, która niedługo już zostanie prezesem firmy albo najlepiej prezydentem tego kraju!

Nie możesz również okazywać mu zbyt wiele uczuć. Przecież to on ma się za Tobą uganiać, prawda? Dlatego też najlepiej odbieraj nie od razu, ale dopiero po piątym, nie! Najlepiej dziesiątym telefonie. Niech sobie biedak poczeka! Najlepiej też powiedz, że nie mogłaś wcześniej odebrać, bo jesteś taaaaka zajęta... malowaniem paznokci. Na jego płomienne smsy zapewniające o dozgonnej miłości najlepiej odpisz: ,,;-)" niech zachodzi godzinami w głowę i zastanawia o co Ci chodzi - czy odwzajemniasz uczucia... czy może nie? Wierz mi, że nim odłożysz telefon dojrzysz go pod swym oknem grającego na zabawkowej gitarze dla dzieci rzewne arie ku uciesze zwłaszcza nastoletnich sąsiadów, którzy w trzy sekundy wrzucą jego popisy do Internetu i będziesz mogła powiedzieć, że umawiasz się z gwiazdą Youtube! 

Widzicie jak ciężko być kobietą i ile się trzeba natrudzić, żeby utrzymać przy sobie mężczyznę?

Trzeba poświęcać mnóstwo czasu i energii kombinując co i jak, aby być dla niego zawsze zwierzyną, a nie łowcą, tak bowiem mówią wszystkie te mądre czasopisma!

Tyle zmarnowanego czasu i energii, którą mogłabyś poświęcić na maraton po wyprzedażach. Czy nie lepiej być jednak... sobą bez tych wszystkich zabiegów, planowania i przyjmowania maski? 

Skoro kocha to znaczy, że naprawdę akceptuje nas takimi jakimi jesteśmy. Jeżeli jednak nie to czy warto się dla takiej osoby zmieniać i na siłę udawać kogoś innego? Nie. Bądźmy sobą, bez gierek. Sztuczki pozostawmy na słabe imprezy kiedy trzeba będzie rozruszać znudzonych gości.

Co uważacie na temat popularnego dziś poglądu iż

mężczyźni kochają jedynie zołzy, kobiety pewne siebie i nie dające się usidlić?

Podoba Wam się taka manipulacja czy też stawiacie na bycie sobą i szczere zachowania?

Niczym Święty Mikołaj - dajesz prezenty!

Twojej nieskazitelności w prowadzeniu domu pozazdrościłaby niejedna gospodyni. To Ty powinnaś pisać poradniki i pokazywać w programie telewizyjnym najlepsze metody na wybawianie plam z czerwonego wina. Metodą prób i błędów znalazłaś patent idealny i żaden brud nie jest w stanie wyjść zwycięsko ze starciem z Twoją magiczną ściereczką. Masz trójkę dzieci, każdy powiedziałby, że niezły cyrk na kółkach ale przecież nie u Ciebie! Ty jesteś w stanie przebrać Antosia, zrobić Zosi kanapki do szkoły, a Jacka na czas zawieźć na trening karate. Co więcej koszula dla męża wyprasowana wisi już w sypialni, kot mruczy z zadowoleniem, bo miseczka wypełniona po same brzegi ulubioną karmą. Kiedy wracają domownicy, obiad z trzech dań czeka już na dzieci na stole, po czym szybko wysyłasz je do swoich pokoi, aby odrobiły lekcje, po czym oczywiście je sprawdzisz, a w tym czasie zmywasz wszystko i szykujesz kolejną zastawę na powrót męża.

Wreszcie następuję apokalipsa, jesteś chora i z łóżka jest w stanie podnieść Cię jedynie wypożyczony z pobliskiej budowy dźwig. Nagle idealny obrazek przeistacza się w dzieło rodem z obrazów Abstrakcjonistów, które kosztują miliony, a patrząc się na nie choćby i trzy godziny nie jesteś w stanie stwierdzić: ,,Co autor miał na myśli". Cały dom staje na głowie. Mąż po paru godzinach kapituluje i błaga przez telefon teściową o szybki przyjazd i ratunek oferując w zamian weekend w spa, ba!  Właściwie to odda wszystko byle tylko ktoś uratował go z tego chaosu zwłaszcza, że dziś najważniejsze święto w roku - finał Ligii Mistrzów. Nikt jednak nie ma na tyle skłonności masochistycznych, aby zająć się tą uroczą przecież gromadką i pomimo tego, że Twoje kichanie powtarza się średnio co cztery sekundy, a kaszel swą siłą jest w stanie burzyć okoliczne domy, wyskakujesz z łóżka i doprowadzasz wszystko do ładu. Mąż przed telewizorem już wykrzykuje obelgi na sędziego, bo to wcale nie był spalony. Dzieci szczęśliwe, bo zamiast tej brei jaką próbował im wcisnąć na deser co teoretycznie miało być śmietankowym budyniem, a przypominało raczej zaprawę murarską, dostały maślane, upieczone przez Ciebie ciasteczka, których zapach spowodował, że pod oknami ustawiają się sąsiedzi z nadzieją, że zostaną zaproszeni i załapią się na podwieczorek. Prawdziwa sielanka. Po wszystkim kiedy już tylko chwila dzieli Cię od zakopania się po same uszy w ciepłej pościeli uświadamiasz sobie, że właśnie skończyła Ci się polopiryna i witamina C bez których nie ma szans na cudowne ozdrowienie. Dzieci niech sobie spokojnie jedzą, a mąż ogląda, przecież to tylko kawałek, przejdziesz się, sklep jest tylko 15 minut drogi piechotą, świeże powietrze przecież dobrze Ci zrobi! Kończysz z zapaleniem płuc. Mąż w pewnym momencie nawet próbował zaoferować pomoc (w przerwie meczu) jednak Ty zapewniłaś go, że dasz radę to tylko maluteńki katareczek - termometr jednak przekraczając skalę 40 stopni sugerowałby zgoła co innego.

Wzięłaś wszystkie zlecenia by odciążyć zespół pracowników, który już ledwo dycha nad stertami papierów. Jesteś panią prezes - musisz dbać o firmę, która jest dla Ciebie niczym dziecko. Szef właśnie położył Ci na biurku kolejny stosik i dodatkowe takie tam 200 stron, Ty jednak nie przejmujesz się, możesz zarwać noc, ważne aby przed jutrzejszym spotkaniem z klientami wszystko było zapięte na ostatni guzik. Przewracasz kartki, wypełniasz rubryczki, a w głowie układasz już mowę zachęcającą na skorzystanie z Waszych usług. Będzie idealnie, jak zawsze przecież. Zostało Ci jeszcze sporo pracy, a godzina późna jednak nie zraża Cie to absolutnie. Nie jadłaś kolacji jednak co z tego. Zawsze istnieją przecież nocne pizzerie na dowóz, a Twój firmowy fotel, może też stanowić prowizoryczne łóżko. Pracownicy widząc Twoje opadające powieki litują się i dzielnie zapewniają, że są w stanie to zrobić za Ciebie (w rzeczywistości wymyślając sto sposobów jak niepostrzeżenie wymknąć się do domu aby nikt nie zauważył). Jednak widząc ich zmęczone twarze nie chcąc ryzykować i powierzyć im wyczerpanym mózgom tak istotnych zadań i odpowiadasz: ,,Dziękuję, ale zrobię to sama".

Dajesz-dostajesz czy dajesz-dajesz?

Niebezpiecznie szala przechyla się w wyłącznie jedną stronę, kiedy powinna ustawiona być w równowadze. Międzyludzkie i satysfakcjonujące relacje opierają się bowiem na zasadzie dajesz ale i otrzymujesz.

Ty jednak dajesz z siebie wszystko. Właśnie: dajesz i jesteś wyłącznie dawcą. Z nieukrytą satysfakcją realizujesz potrzeby innych ciesząc się, że tyle jesteś w stanie zrobić. Zbawiasz niemal cały świat i tak dajesz, dajesz, dajesz i nagle co się dzieje? Twój koszyk darów jest pusty, a Ty nie masz już nic do ofiarowania. Biorcą jednak zostać nie chcesz. Biorąc może nastąpić moment kiedy czujesz nadmiar i uciekasz czując przesyt. Być bowiem biorcą to mieć dług wdzięczności, a kto by tam chciał być dłużnikiem...

Inny punkt widzenia - danie więcej nie spowoduje, że w zamian będziesz miał więcej. Niestety. To tak nie działa. Jeżeli poświęcasz się na 99%, to druga osoba może już tylko podarować Ci pozostały jeden malutki procencik. Wszystko bowiem w naturze jest na 100%.

Może być również tak, że dajesz, uważając, że tylko w ten sposób zasłużysz na uwagę, zainteresowanie i... uczucia innych. To przekonanie zamyka Ciebie i Twoje potrzeby. Boisz się przyjąć cokolwiek. Pytanie o pomoc rodzi poczucie winy, że może zbyt wiele wymagasz, jak możesz chcieć, przecież nie wypada...

Zamiast dawać - podziel się tym czego masz zbyt wiele. Zdaj sobie sprawę z tego czego masz w nadmiarze oraz, że faktycznie chcesz to oddać. Dlatego, że chcesz, nie ponieważ oczekujesz profitów. Nie z powodu tego, że bezpieczniej pełnić rolę dawcy niż biorcy. Już z pewnością nie po to, aby zdobyć miłość innych.

Pomyśl o własnych pragnieniach, skup się na sobie, zatroszcz się też o siebie. Tu znów zadziałaj sam - powiedz sobie komplement: stań przed lustrem i powiedz: ,,Ale z Ciebie laska" albo: ,,A co to za przystojniak?" Przyjmuj też dobre słowa innych i nie blokuj się na nie, to nic złego przyznać przed sobą, że naprawdę Ci ładnie w tej nowej bluzeczce!

Relacja satysfakcjonująca jest tylko kiedy dajesz, ale przyjmujesz tyle samo w zamian. W każdym innym przypadku jest czegoś tu za dużo, a gdzie indziej jest czegoś brak.

Nie wymagaj jednak od innych więcej niż mogą dać kierując swe prośby wyłącznie z żądaniem. W momencie otrzymania osiągniesz poczucie, że owszem dostałeś co chciałeś ale: z litości lub ponieważ zostało to wymuszone.

Nie bój się powiedzieć: tak

Ktoś chce Ci kupić wielkie ciastko z ogromną ilością lukru? Tak.

Chce za Ciebie pozmywać naczynia, które stoją już od trzech dni na blacie stołu i zaczęły się już na nich tworzyć zupełnie dotychczas nieznane kultury bakterii? Tak.

Nie wie jeszcze na co się pisze, ale chce zrobić za Ciebie rozliczenie z wyników sprzedaży szczoteczek do zębów z ostatniego roku? Tak, tak, tak!

Jak zawsze na koniec jestem ciekawa Waszej opinii i doświadczeń. :-)

Jesteście dawcami i staracie się każdemu podarować ,gwiazdkę z nieba"
 nie biorąc absolutnie dla siebie, a może sami częściej czerpiecie od innych?  

Potraficie przyjmować pomoc czy przychodzi Wam to z trudem?

Dziękuję wszystkim ogromnie za wsparcie i wspaniałe słowa pod poprzednim wpisem. 

Wasze kciuki pomogły, obrona zdana na 5! :-) 

Tym samym zaczynam zasłużone wakacje i zostaje tu już na dobre, bez żadnych przerw!

Gdzie się podziała? 

Czyżby została porwana przez arabskiego szejka, który wywiózł ją do kraju Bliskiego Wschodu, aby pozostała żoną u jego boku w jego haremie (jedną z kilkunastu...)? 

Czyżby wybrała się w podróż do krajów pustynnych i razem z tubylcami afrykańskiej wioski odprawiała taniec deszczu wokół paleniska? 

Czy może postanowiła polecieć na zakupy życia kupując małą torebeczkę o wartości apartamentu z basenem w butikach na Manhattanie, karmić kaczki w Central Parku po wcześniejszym zjedzeniu przyniesionego do łóżka śniadania w hotelu na Fifth Avenue?
Nie, nie i co do ostatniego punktu niestety... ale również nie.

Dokonuje obecnie czynności o wiele bardziej ekscytujących!  

W domu. Z notatkami. Dużą, ogromną, niewyobrażalną ilością karteczek pokrytych niekończącym się ciągiem znaków, a składające się na zdania, których z własnej nieprzymuszonej woli nie czytałby nikt chyba, że ma skłonności do samoudręczania się.

Wakacyjne upały mi niestraszne, ponieważ zabarykadowałam się przed światem i... przygotowuję do obrony pracy dyplomowej. 

Stąd biję się w pierś i przepraszam za nieobecność. 

Mój dzień ostateczny jednak zbliża się wielkimi krokami. Coraz mniej pozostało mi do odhaczania okienek w kalendarzu nim dotrę do TEGO, zaznaczonego nie jak randka z ukochanym serduszkiem lecz diabelsko czerwonym kolorem z tysiącem wykrzykników.
Dla mnie oznacza to, że z nerwów obgryzłam już wszystkie moje tak starannie wymalowane paznokcie, a dla Was, że niedługo wracam i zasypię Was całym oceanem nowych wpisów!

Kochani trzymajcie za mnie kciuki i cieszcie się wolnym czasem i temperaturą powyżej 30 stopni.
Jeżeli przyjdzie Wam natomiast narzekać na obecny żar lejący się z nieba oraz ,,nudę" to pocieszę Was - naprawdę wierzcie mi... niektórzy (DLACZEGO czemu akurat ja?) mają gorzej! :-)
Tym optymistycznym akcentem zakończę i wracam do kierunków ewolucji w aspekcie nowej perspektywy programowania systemu finansowego Unii Europejskiej.

On da radę, ona też, ale nie ja 

Dostałaś superekstrabardzo-pilne zlecenie od szefa, aby na kolejnym zebraniu zaprezentować opracowaną przez Ciebie strategie rozwojową firmy na kolejny rok. Innymi słowy przez godzinę musisz opowiadać niestworzone historie rodem z bajek Andersena starając się przekonać innych, że dzięki Twoim oczywiście skutecznym pomysłom, już niedługo staniecie się bardziej rozpoznawalni niż firma Apple. Masz szansę zabłysnąć, pokazać się, że jesteś kimś więcej niż tylko kolejną z dwustu anonimowych osób w firmie. Jesteś w tym naprawdę dobra - potrafiłabyś sprzedać parasolki i to aż w pięciu kolorach osobie, która mieszka w strefie gdzie słońce świeci przez 364 dni w roku. Jednak kiedy oczyma wyobraźni widzisz surowe wyrazy twarzy wszystkich dyrektorów, prezesów i reszty śmietanki, którzy rozłożeni wygodnie na krześle popijają kawę czekając na Twoje zająknięcie się lub pomylenie tablic, aby wreszcie działo się coś ciekawego nagle myślisz sobie: ,,Nie dam rady". 

Lęk przed porażką, ośmieszeniem się wygrywa. Rezygnujesz z wyzwania, a Twój kolega z sąsiedniego biurka w trzy sekundy po Twojej odmowie aż krzyczy: ,,To ja to zrobię!". Już w swojej głowie od dawna opracowywał plan, aby podarować szefowi dobrą 30-letnią whisky, którą ,,akurat właśnie dostał od znajomych z Ameryki", aby tylko zlecił zadanie jemu, a tu proszę, szansa nadarzyła się sama i nie musi tak naprawdę wydawać trzystu złotych na butelkę. Wykorzystuje więc Twoją szansę, a po udanym spotkaniu nie jest już kolegą z biurka obok z którym w wolnych chwilach pomiędzy zleceniami grałaś w Pokera na spinacze biurowe i pinezki. Od teraz musisz zwracać się do niego nie: ,,Hej Krzychu" ale ,,Witam panie Kierowniku". 

Brak wiary w siebie i strach przed skompromitowaniem wygrał, a im częściej będzie górował tym trudniej będzie Ci walczyć o swoje. Staje się to schematem, z którego ciężko wyjść, nie potrafisz przemóc się, aby odważyć sięgać po to co możliwe do zdobycia w końcu tyle razy odpuściłeś, dlaczego tym razem miałbyś zrobić inaczej, dlaczego akurat tym razem mogłoby się udać. Działasz w sposób, który znasz już doskonale i choć nigdy nie dał Ci niczego dobrego, to także i nie skrzywdził. Wychodzisz na zero co lepsze jest aniżeli coś stracić ale... zawsze możesz zyskać. Najskuteczniejsza metoda? Wykorzystanie tych myśli i odczuć jako napędu do dalszego działania. Emocje mają ogromną moc, które przekierowane na inne tory mogą działać na Twoją korzyść. 

Jeżeli niewykonanie pewnego rodzaju zadań skutkować będzie nieprzyjemnymi efektami, niech strach ten zmobilizuję Cię do tego, aby uniknąć przykrych konsekwencji. Wykorzystaj jego siłę, aby stał się napędowym motorem. Skup się na tym, aby zrobić wszystko ażeby uniknąć dotkliwych strat. To spowoduje, że nagle przebudzisz się i nie pozwolisz już na to, aby ponieść porażkę, a będziesz chciał zapobiec im. Wierz mi, zrobisz to.  

Na kanapie siedzi leń

Masz naprawdę genialny pomysł, wpadłeś na niego akurat w czasie kąpieli niczym pan Archimedes, który pozwoliłby na podjęcie wreszcie własnej działalności. Byłbyś sam sobie szefem, nikt nie stałby nad Tobą i nie mówił Ci z satysfakcją, pokazując grubym paluchem, że tu jest błąd, tutaj, a najlepiej zrób wszystko od początku... po raz szesnasty. Zamiast zapamiętywać ile który szef używa kostek cukru do kawy, sam mówiłbyś: ,,Tylko zaparz mi Aniu czarną bez mleka". Mały gabinet który dzielisz z sześcioma innymi osobami i z widokiem na wysypisko śmieci, zamieniłbyś na ogromne studio niedostępne dla wścibskich oczu Twoich podwładnych, gdzie mógłbyś bez krępacji oglądać ckliwe seriale na ekranie laptopa bez potrzeby udawania, że te łzy w Twoich oczach to nie dlatego, że właśnie zginał główny bohater, ale z powodu alergii na kurz. Co więcej masz środki na podjęcie działalności, właśnie otrzymałeś telefon od znajomego, że wystawił lokal na sprzedaż wystarczy tylko przybyć i załatwić parę dokumentów. Nie trzeba wiele ale... nie chce Ci się i tak. Tyle papierków i papiereczków, te niekończące się kolejki w urzędzie jak podczas sprzedaży bożonarodzeniowego karpia w znanym supermarkecie. Brak chęci do działania jest równie uciążliwy jak strach przed jego podjęciem. Mógłbyś, ale po co skoro codziennie masz stałą pracę, wygrzane krzesełko, Twój ulubiony kubek do kawy w szafce stoi obok dziesiątków innych filiżanek współpracowników czekając, aż standardowo punkt 7:30 wszyscy ustawią się w kolejce do czajnika. Pokonaj swojego największego wroga: pana ,,Niechcemisię" i skup na działaniu - małymi krokami wprost do celu. Brak chęci, weny twórczej czy zawodowe wypalenie zdarza się każdemu. Codzienna rutyna, deficyt czasu, nieustanny stres nie wpływa korzystanie na ochotę do działania. Warto jednak przebudzić się z letargu, szkoda bowiem czasu, który upływa zdecydowanie zbyt szybko... na wyłączne egzystowanie na absolutnym poziomie minimum.  Często wyszukujemy sobie problemów oraz pretekstów usprawiedliwiając swoje lenistwo - błąd! Jeżeli tylko brak jest fizycznych przeszkód... to dlaczego nie spróbować? Opracuj plan działania, zacznij od tych niewielkich celów, wykonaj pierwszy ruch, a ich suma złoży się na ten upragniony. 

Bezsensu... 

Często to wypowiadasz, prawda? Wiele zadań jakie otrzymujesz, wydaje Ci się tak absurdalne, że już samo czytanie doprowadza Cię do łez śmiechu. Nawet dowcipy wujka przy stole podczas imieninowego grilla przy nich nie mają szans. To dodatkowo demotywuję Cię do ich rozwiązania. Po co bowiem tracić czas na takie głupoty, zwłaszcza, że nie czujesz pomysłów innych, a uważasz że Twoje są zdecydowanie lepsze. Alienujesz się i nie chcesz przystosować, wiesz lepiej co jest właściwe. To trudne, aby przełamać się do rzeczy, których nie rozumiemy, z którymi się nie zgadzamy jednak czasem - trzeba. Kompromisy są istotne i nie zawsze możemy wyłącznie upierać się przy swoim stanowisku sądząc, że wszelkie rozumy są nasze. Tak tak ja wiem iż drugi z Ciebie Einstain jednak inni też mają trochę oliwy w głowie. Otwórzmy się także na propozycje innych wszak nie ma nic lepszego niż burza mózgów. Rozplanuj sobie zatem i takie zadania, a unikniesz marnotrawienia czasu na zastanawianie się kiedy przyjdzie Ci do jego zrobienia, gdy będziesz już zmuszony wywiązać się z obowiązków, a wykonasz swoją pracę i: już, po bólu! Aż zdziwisz się, że masz to za sobą .  

Pesymizm i brak entuzjazmu nie sprzyja skutecznemu działaniu więc postaraj się zachować optymizm zwłaszcza w sytuacjach, które wymagają najwięcej Twojego zaangażowania, inaczej nie będziesz miał siły do podjęcia się tego co nieuniknione. Ignoruj lęki, one są do pokonania. Myśl o przykrych konsekwencjach, które mogą Cię spotkać jeżeli tego nie wykonasz - fakt, śpiewać ze szczęścia po takim rozważaniu nie będziesz, ale mobilizacja będzie taka, że to czego nie możesz wykonać już od miesiąca zrobisz w trzy minuty gdy tylko pomyślisz, że Twoje krzesło może zająć ta miła stażystka przyjęta na praktyki, która w głowie ma już plan jak poukłada według kolorów zestaw  nowych flamastrów i ramki ze zdjęciami swojego kota na Twoim stanowisku. Pomyśl też o nagrodzie, która może Cię spotkać, choć jeżeli natomiast szef zakopał Cię w papierach nie przewidując za to dodatkowego wynagrodzenia, chyba że można do tego zaliczyć bon na zakupy na 20 złotych do supermarketu jaki dostaje za darmo dla pracowników w ramach wymiany handlowej, to sam spraw sobie jakiś szczegół, który będzie Twoją nagrodą. 

Pokonaj swojego największego wroga, siebie samego, swoją wewnętrzną stronę, która sabotuje wszelkie Twoje pragnienia bądź też odradza Ci cichutko podjęcie dodatkowego wysiłku. 

Znaleźliście się kiedyś w sytuacji 

kiedy baliście się wziąć sprawy w swoje ręce bądź... 

wygrało lenistwo?

 Jak temu zaradzić, chętnie poznam Wasze metody. 

Może dzięki nim już wszyscy spotkamy się wspólnie,

 aby z szampanem świętować wspólny sukces! :-)

Właśnie na ekranie Twojego laptopa zaświeciła się ikonka zwiastująca nową wiadomość. Myślisz sobie, że to kolejna reklama w której próbują namówić Cię na skorzystanie z pakietu skorzystania z najnowszej metody wybielania zębów, po której rola amanta w każdym filmie jest Twoja, wystarczy, że olśnisz ich nie talentem, lecz właśnie nowym uśmiechem za parę okrąglutkich, malutkich tysiaczków (ale przecież po rabacie!). Jak nie reklama to pewnie to Twoja sieć komórkowa, która już teraz chce przedłużyć z Tobą umowę i zachęca Cię do dalszego korzystania z ich fantastycznych i nieocenionych usług mimo, że ta wygasa dopiero za dwa lata... Z szaleńczym uśmiechem na twarzy z ogromną satysfakcją już kierujesz kursor myszki, aby przeciągnąć kopertę w kierunku kosza, by wiadomość odpłynęła wraz z całym pozostałym spamem w czeluście Internetowej próżni. Jednak to nie to, tytuł wiadomości i adres brzmi zbyt inteligentnie jak na zwykłą reklamę. Włączasz z ciekawością i nie dowierzasz! Praca do której złożyłeś papiery wiele miesięcy temu raczej z braku pomysłów co zrobić ze stertą wydrukowanych CV, które zalegały i tak na biurku, a szkoda pieniędzy wydanych w punkcie ksero... Raczej nie powiesisz sobie ich nad łóżkiem z racji Twojego zdjęcia na którym szczerzysz się jak opętany (czyli jednak warto skorzystać z reklamy wybielającej pasty!) aby wzbudzić zaufanie potencjalnego przyszłego pracodawcy. Właściwie to mógłbyś czytać to CV dzieciom siostry na dobranoc takie tam opisałeś bajki na temat Twojego ,,doświadczenia"...

Nagle w głowie rozgrywa się prawdziwa bitwa i pogoń myśli sprowadzających się do jednego zasadniczego pytania: ,,Co robić?" Masz już przecież pracę. Wiele lat pracowałeś na uznanie kierownika, który ceni sobie Twoje zdanie i co więcej nawet rzeczywiście Cię słucha, a nie jedynie kiwa głową przytakując, a jednocześnie grając w pasjansa na laptopie i nie mając właściwie pojęcia o czym mówisz kiedy Ty produkujesz się od godziny starając się zachwycić go swoimi pomysłami dotyczącymi rozwoju firmy. Kokosów może z tego nie ma ale starcza na ,,od pierwszego do pierwszego", a czasem nawet stać Cię na takie szaleństwo jak wyjazd nad morze. Jednym słowem - zagrzałeś tu swoje miejsce, Twoje krzesło czeka na Ciebie każdego dnia. Nowa praca to jednak zupełnie co innego ho ho! Jedna z bardziej liczących się na rynku firm, odpowiedzialne stanowisko i pensja, która pozwoliłaby na wypoczynek w miejscu gdzie nie będziesz słyszał znienawidzonego: ,,Gotowana kukurydza! Lody lody dla ochłody!", a mała klitka wielkości szafy, którą zamieszkujesz zastąpiona zostałaby na apartament na osiedlu gdzie za sąsiadów miałbyś nie panią nauczycielkę z pobliskiej podstawówki i jej męża hydraulika, a osobistości zdobiące pierwsze strony pism, córki polityków, a może nawet mógłbyś przez cienkie ściany podsłuchać o nietypowym hobby pana prezentera prowadzącego wieczorne wiadomości (a potem sprzedać tego newsa do plotkarskiego portalu!). Mały, niepozorny głosik w Twojej głowie mówi: spróbuj, zaryzykuj... jednak za chwile ucisza go zdrowy rozsądek i strach przed niepewnym jutrem. Czujesz jednak, że warto, ten niepozorny szept zachęca, kusi, ale czy możesz mu zaufać? Skąd on się właściwie wziął, co to za nieznajomy?

To żaden nowy gość - znasz ją od dawna, właściwie to nie wiesz kiedy doszło do Waszego pierwszego spotkania jednak towarzyszy Ci każdego dnia, nie uciekniesz przed nią, jest niczym cień, który na chodniku powiela każdy Twój ruch i niczym dziecko, które dla zabawy przedrzeźnia Cię i powtarza każde słowo doprowadzając do szewskiej pasji. Jej obecności nie możesz wykluczyć ale już wasze relacje jednak zależą tylko i wyłącznie od Ciebie. Czy jest najlepszą przyjaciółką, czy też wrogiem?

Panie i panowie przedstawiam bohaterkę dzisiejszego wpisu:

intuicja.

Ciało działa instynktownie, dusza powiązana jest z intuicją. Pomiędzy tym wszystkim mamy jeszcze intelekt. Jak pogodzić te trzy postacie w Twoim życiu kiedy każdy próbuje przekrzyczeć swojego rywala wykorzystując swoje asy z rękawa niczym pokerzysta w kasynie Las Vegas zbijając w ciągu pięciu minut więcej niż Ty zgromadzisz na koncie przez całe życie (to co, kiedy lecimy do USA spróbować szczęścia?).

Często stara się dojść do głosu, jednak Ty zupełnie świadomie bądź nie uciszasz jej donośny ton. Może krzyczeć głośniej niż kobiety podczas letniej przeceny w H&M wyrywające sobie ostatnie sztuki t-shirtów za 9,99 zł (sama zawsze jestem jedną z nich i zawsze wychodzę z niczym... o ile nie liczyć śladów paznokci na ciele!). Chociaż udziela rad, boisz się jej powierzyć swój los, co jeśli pokieruje nas w niewłaściwą stronę po czym zamiast znaleźć upragniony punkt, znajdziesz się w ślepym zaułku i odbijesz jak echo od kamiennej ściany. Do jej charakterystyki posłużysz się raczej epitetami związanymi ze sferą emocji i odczuwania, jest przeciwieństwem rozumu i racjonalności. Stąd też obawa aby się jej podporządkować, każdy przecież powie z tonem prawdziwego mędrca, który pozjadał wszelkie rozumy, że niemądrym jest odrzucać to co jest niezbitym faktem na rzecz tego co nieudowodnione, co jest jeszcze zupełnie nieodkrytą mapą czego tak naprawdę nie można przecież wytłumaczyć w logiczny sposób. Jednak pomimo tego, że mogłaby wydawać się słaba nie można jej odmówić siły. Jeśli tylko zostanie właściwie wykorzystana, a to już zadanie dla Ciebie - tak wiem, macie wakacje i wolicie patrzeć jak lakier schnie Wam na paznokciach to warto, możecie mi zaufać! Podam Wam numer mojego telefonu w razie czego możecie dzwonić z reklamacjami. Zawsze możecie też zadzwonić i opowiedzieć jak Wam mija dzień, też będzie mi miło, chyba, że właśnie będziecie prażyć ciała podczas wycieczki na Majorce, a ja odbiorę podczas podróży ale w zatłoczonej do granic możliwości komunikacji miejskiej, to wtedy lepiej sobie darujcie...

 Jak zatem odważyć się zaufać sobie? 

Już samo przyznanie się do zawierzenia intuicji powoduje wstyd zwłaszcza u tych, którzy osiągnęli sukces. Wolimy mówić - ponieważ wykorzystałem swoją inteligencje, ciężką pracę i pomysłowość, a nie ponieważ: ,,tak czułem". Dominacja kultu rozumu widoczna jest na każdym kroku. Analizujesz, przetwarzasz, bojąc się wyjść poza schemat. Zabija to Twoją kreatywność, nie wychodząc poza swoją strefę bezpieczeństwa nie dajesz sobie tym samym szans na rozwój i zmiany, które są potrzebne w życiu każdego z nas. By wzrastać musimy podjąć ryzyko, wiele razy zostaniemy sprowadzeni w dół ale kolejne tyle wzniesiemy się na wyżyny. Pomyśl o swoich celach i pragnieniach - nie myślisz już zdroworozsądkowo ale skupiasz się na uczuciach, udało się zatem, pierwszy i najtrudniejszy krok za Tobą.

Dlaczego to takie ważne? 

Przecież nie może być niczego złego w analizowaniu. Tak, kiedy masz na to czas. Co jednak kiedy musisz podjąć decyzję teraz, zaraz, natychmiast? Wpadasz w panikę, nie wiedząc co zrobić. Nie potrafisz wybrać bez wcześniejszego spisania plusów i minusów, a zegarek nie przestaje tykać, Twoja szansa mija - przegrywasz. Nauczyć się z niej korzystać można tylko w jeden sposób - dając jej dojść do głosu, a im częściej pozwolimy jej przejąć stery tym bardziej wzrośnie w siłę i będzie coraz głośniejsza. Ty zaś zamiast jedynie skupiać się wyłącznie na tym co być powinno, poświęcisz temu jak naprawdę chciałbyś aby było. Często kierując się dopiero  rzeczywistymi pragnieniami, a nie wyborami słusznymi nie do końca adekwatnymi do teoretycznie bardziej prawidłowych decyzji jesteśmy w stanie osiągnąć sukces. Wsłuchaj się zatem w swój wewnętrzny głos, zaufaj mu! Kto może być bowiem lepszym doradcą dla Ciebie niż... Ty sam?

Korzystacie często z tego co podpowiada Wam intuicja czy może

wyłącznie podążacie wyłącznie za tym co mówi wam umysł i rozsądek? 

Potraficie ryzykować czy wybieracie zawsze wariant bezpieczny? :-)

Każdy z nas ma swój sztylet.

Możesz uważać się za najmilszą osobę na świecie, twierdzić iż nie skrzywdziłbyś nawet muchy, a broń? Nawet byś nie wziął do ręki, brzydzisz się przemocą! Jednak ją masz. Jest ona bardziej druzgocąca, jej niszcząca siła sprawić mogłaby więcej szkód aniżeli działo bojowe potrafiące w parę sekund utworzyć nagle w ziemi dziurę tak ogromną, że nagle spełnione zostanie Twoje marzenie o posiadaniu basenu na podwórku, bez żadnej walki o uzyskanie pozwolenia na budowę na który mógłbyś zapraszać sąsiadów. Oczywiście za drobną opłatą. Czasem nieświadomie jej używasz, czasem z premedytacją. Nie zdajesz sobie sprawy z tego, że nią władasz lub też chcesz wywołać skutek i tu już zależy od Ciebie czy jedynie niewinnie pogłaskać, czy zranić do krwi.
Wiesz czym jest ten sztylet?

To słowo. 

,,Tak pięknie zjadłaś obiadek" mawiają mamusie do swoich pociech. Faktycznie! Wyczyściłaś talerz tak, że ten reklamowany płyn do naczyń wypadł by w teście porównawczym tak blado iż jego producenci natychmiast musieliby sprzedać maszyny i zamknąć produkcje. Czujesz dumę, mama jest zadowolona, a Ty jesteś fantastyczną córką. Skoro Cię chwali to chyba tak jest, prawda? Dlatego kolejnego dnia znów starasz się zjeść obiadek do ostatniego okruszka. Ba! Nawet prosisz o dokładkę, a mama nakładając Ci dwa okrągłe ziemniaczki uśmiecha się od ucha do ucha. Zatem i Ty się uśmiechasz. Spełniasz oczekiwania rodziców. Czy Twoje własne? Nie miałaś ochoty na dodatkowy posiłek jednak to nic, najważniejsze jest, że sprawiłeś radość osobie, która jest dla Ciebie największym autorytetem. 

Przynosisz same szóstki, ciężko na nie pracujesz, na świadectwie czerwony pasek widoczny z paru kilometrów. Niesiesz do domu świadectwo trzymając je jak najdroższy skarb oplatając ramionami, aby niesforny wiatr nie porwał Ci go z małych rączek. Nie możesz doczekać się pokazania go dziadkom, którzy pogłaszczą Cię po główce i powiedzą: ,,Ale mamy zdolną wnusię!". Następnie zadzwonią do wszystkich sąsiadów ze wsi swojej, wszystkich okolicznych oraz do rodziny z Kanady, z którymi nie mieli kontaktu od paru lat aby zakomunikować im, że od góry do dołu masz same celujące. Oni z kolei pewnie pochwalą się, że ich córka wychodzi za mąż, a synowi urodziło się kolejne dziecko. Taka to już jest wymiana informacji. 

Patrzysz i nie dowierzasz. To jest przecież niemożliwe. Tylko 4+? Pani wychowawczyni musiała się pomylić. Z pewnością sprawdzała Twoją pracę przy kolejnym odcinku ulubionego serialu należących do tej kategorii gdzie główni aktorzy nazywają się Frederico i Luz Maria i zagapiła się bądź też wyładowała swoją złość po kłótni z mężem, że wypad z kolegami na jedno piwo skończył się na ilości do której pokazania na palcach nie wystarczy dwóch rąk, a jego powrót slalomem i radosny śpiew piosenki ,,Żono moja serce moje" zbudził nie tylko Ciebie ale również całą kamienicę. Przecież uczyłaś się cały dzień, noc i jeszcze wstałaś o 5 rano aby przyswoić materiał i zapamiętać daty wszystkich bitew, a było ich bez liku. Wracasz do domu i myślisz: ,,Jak ja im to powiem?" Opóźniasz powrót rozważając w głowie scenariusze i tworzysz mowę przekazania ich tych fatalnych wiadomości. Nagle nadchodzi ten moment, przekazujesz wieści i słyszysz: ,,Nie martw się, to nic takiego... jednak następnym razem postaraj się bardziej!" Zapamiętujesz te słowa lepiej niż fragment ulubionej piosenki girlsbandu, którą śpiewasz radośnie pod prysznicem czując się jak młodsza (lepsza hehe...) wersja Britney Spears, chociaż Twoi sąsiedzi mogliby mieć zgoła odmienne zdanie co pewnie nie kryliby uderzając miotłą w sufit i raczej w konkursie piosenki nie zajęłabyś pierwszej lokaty... ale na pewno już chociażby dziesiątą! (szkoda, że na dziesięciu uczestników...). Koniec końców i faktycznie starasz się bardziej. Kolejnym razem uczysz się nie dzień lecz dwa, później uczysz się już tydzień. Efekty są niesamowite - a Ty ze zmęczenia nie kojarzysz już czy to noc czy dzień, ani nie masz pojęcia jaki jest dzień tygodnia i czy przypadkiem nie zmieniła się w międzyczasie pora roku jednak dalej dumna: ,,Daje radę!" 

,,Fajnie gdybyś zarobiła sobie pieniążki, przecież i tak masz wakacje i tyle wolnego". Właśnie dziesięć minut temu oderwałeś długopis od kartki stawiając kropkę nad słowem: logika. To był Twój najtrudniejszy egzamin, ostatnie dni wyglądały następująco trasa: łóżko-biurko. W międzyczasie parę wizyt w łazience i kuchni, aby odgrzać kotleta wątpliwej jakości wrzuconego do koszyka ,,na szybko" w supermarkecie, bo nie miałeś czasu na przygotowanie porządnego posiłku. Zdobywasz więc pracę, pracujesz po 12 godzin każdego dnia użerając się z klientami, którzy przychodzą i na wstępie witają Cię radosnym: ,,Co tak drogo?" Uśmiechasz się, szybciutko kasujesz przebierając zmyślnymi paluszkami po klawiszach, otwierasz i podajesz na serwetce niczym przed królewską wysokością jednak na napiwek nie masz co liczyć. Chyba, że pracujesz w nocy w lokalu oferującym napoje wyskokowe, a klient już zamówił ich tyle, że nie kojarzy czy dał Ci dziesięć złotych czy sto. Ciesz się jeżeli usłyszysz ,,dziękuję". 

,,Wiesz co, te spodnie są świetne ale mogłoby być trochę dłuższe żeby zakryć Ci te Twoje urocze boczki". Boczki? Gdzie? Kiedy one się pojawiły? Fakt, ostatnio trochę się zaniedbałaś, wpadło trochę nadprogramowych chrupeczek, ale one przecież takie leciutkie i niewinne, jak mogłyby narobić tyle zamieszania. Kupujesz karnet na siłownie, do której chodzą Twoje psiapsiółki. Zaczynasz uczęszczać z nimi na zajęcia, a po nich lecicie na kebaba. Kto to wymyślił aby pod klubem fitness otwierać budkę z fast foodem? Nie rozumiesz ale zdobyłaś tam już tyle naklejek za każde spożyte danie, że kolejne dostajesz gratis. Coś jest chyba nie tak więc zrolowaną bułę z warzywami, zamieniasz na same warzywa. I koniecznie bez sosu! Koleżanki biorą zestaw z frytkami, mięsem i surówkami, a Ty zestaw ale prosisz bez frytek i mięsa. Boczki Ci już nie straszne tylko, że... wcale ich nie było. 

Słowo, słowo, słowo. Każdą zmianę wywracającą Twoje życie niczym w kalejdoskopie spowodował ten mały niewinny stwór. Zlepek głosek, który odpowiednio dokonany - ma tę moc. 

Zdając sobie jednak sprawę z jego siły sprawczej możemy wykorzystać je wedle własnego uznania, a także w odpowiedni sposób odbierać je i sobie z nim radzić. Bo trzeba sobie z nim radzić. Nie będę Was oszukiwać - przez całe życie usłyszycie wiele, a znajdą się i takie, których choćby i z mikroskopem najnowszej generacji nie doszukacie w słowniku poprawnej polszczyzny, a kojarzą się raczej z tym co możesz usłyszeć w trakcie kłótni o piłkę nastoletnich chłopaków pod blokiem. Trzeba jednak je przyjąć z pokorą inaczej osoba je wypowiadająca przeżujeWas niczym ulubioną drożdżówkę na śniadanie i wypluje.
Nie musimy być wyłącznie bierni, my też możemy działać. Zamiast traktować go jako broń użyć jako tego co może wywołać dobro. 

Może być bowiem niesamowitym motorem do dalszego działania w życiu naszym jak i powodować radość w życiu ludzi. Ważne by odpowiednio go użyć, świadomie zdawać sobie sprawę z tego co może spowodować. Dawno nie mówiłeś tacie, że go kochasz? ,,To przecież takie dziecinne" myślisz, zresztą przecież on to pewnie wie, prawda? To oczywiste. Powiedz to. Wypowiedzenie ich zajmie Ci całe dwie sekundy, które nie sprawią, że nagle nie zdążysz wylać na siebie morza perfum, przybrać nowej mini spódniczki przypominającej raczej opaskę do włosów i wyglądać jak bóstwo na kolejnej imprezie. Te dwa słowa sprawią, że choćby i chwilę wcześniej dostał burę od szefa, że tabelka w zeznaniu jest o całe dwa milimetry za szeroka to sprawi, że przypomni sobie, co w życiu naprawdę jest ważne, a cieszyć będzie się bardziej niż gdyby ofiarowano mu najnowszy model Mercedesa na którym jeszcze nie wysechł lakier. Mama podała swoje popisowe ciasto niosąc je niczym diadem na atłasowej poduszce przed koronacją jednak smakuje podobnie do otrzymywanej w przedszkolu brei jaką dostawaliście na śniadanie. Powiedz jej, że nawet pani, prowadzącej telewizyjny program o tym jak odmienia restauracje robiąc w nich mały armageddon i konieczność wzięcia dodatkowej dawki leków na serce u ich właścicieli zdarzy się przesolić zupę. Nie musi niczego udowadniać i tak wiele razy wyczarowała coś, za co dostałaby wszystkie gwiazdki Michelin, a goście przywykli już, że muszą przesuwać pasek w spodniach o kolejną dziurkę po każdej uczcie jaką serwuje.

Słowa mogą zdziałać wiele, wykorzystajmy więc ich siłę sprawczą, a dla tych, które nas atakują

stwórzmy odpowiednią tarcze i nie dajmy się im. 

Nie dajmy się krzywdzącym osądom innych, a miejmy w głowie własne i trwajmy w nich choćby każdy na Twej drodze próbował wbić Ci do głowy siłą młota pneumatycznego iż jest inaczej. 

Ciekawa jestem czy Wy kiedyś usłyszeliście takie słowa, które 

sprawiły Wam niezwykłą radość, dających Wam moc do działania

jak i takie, które
zraniły, spowodowały powątpiewanie we własne możliwości czy wręcz
 miały znaczący wpływ na Wasze wybory i życie? 

Przepraszam za przerwę na blogu ostatnimi czasy spowodowaną wielością egzaminów - sesja.
 Jednak zaczynam zasłużone wakacje i wracam tu ze zdwojoną siła.
Głowę mam już wolną i wypełnioną tysiącem pomysłów...
Oczekujcie zatem wielu nowych postów, obiecuję, że będzie się działo! :-)